Verhuisbericht
Fuchsia
watzalikzeggen
Lief Livejournal,

Je stond me bij in de zwarte nadagen van mijn post-puberteit, verdroeg de enigszins geromantiseerde anekdotes over mijn dagelijks leven en haalde een bedenkelijke wenkbrauw op bij menig elitair larpessay en toch wist je, net als ik, dat deze dag een keer ging komen. De dag dat jij zou worden ingehaald door de media-evolutie en ik door mijn bescheiden carrière waardoor ik me ineens geneerde als Google mijn naam in één adem noemde met gevleugelde eenhoorns en aardbeienlatex. Niet dat ik die connecties ontken, maar toch.

Ik hoop dat we vrienden kunnen blijven. Dat zijn we elkaar wel verschuldigd na zoveel lief en leed. En ik meen het als ik zeg dat ik je zal missen - je knipperende advertentiebalken en trouwe Russische spam in de comments - maar jij en ik weten, het is beter zo.

Het ga je goed, lief Livejournal,

Kus,
Olga

P.s. Een aantal van mijn posts laat ik hier staan als friends-only. De rest van mijn verhalen is vanaf vandaag met blog en al verhuisd naar mijn nieuwe website, jawel:



Meer anti is meer beter, kortom: hoera voor de antiheld!
Peachy keen!
watzalikzeggen
Laatst stuitte ik op het VA-forum toevallig op een discussie over 'winnen & verliezen', die uiteindelijk ontspoorde in een lofzang op de antagonist. Ter discussie stond waarom niet meer mensen zich af en toe opwerpen als de schurken, de beesten, de godvergeten slechteriken van het verhaal, om meer confli... dilemma tussen spelers onderling te stimuleren.

Hoewel ik dat laatste van harte toejuich, vond ik het puur uit schrijversperspectief nogal een eigenaardige discussie. Allereerst geloof ik dat ieder personage vanuit zijn of haar perspectief altijd de protagonist moet zijn. Geen geloofwaardig personage staat 's ochtends op en denkt: "joepie, ik ga d'r eens lekker een puinzooi van maken vandaag. Waarom? Omdat ik zo'n verdomd lekkere antagonist ben, daarom!" Protagonist of antagonist is puur een kwestie van perspectief.

Daarnaast is mijn allereerste regel bij personages (en ook bij mensen in het dagelijks leven trouwens): Iedereen Doet Wat Hij Denkt Dat Het Allerbeste Voor De Wereld Is (Zijn SuperDuperBest). Daaruit ontstaan zowel helden als schurken, het verschil zit hem in de interpretatie van dat "allerbeste". Waar Batman daar namelijk "rechtvaardigheid" heeft gelezen, heeft de Joker "chaos" zien staan. En hoe hartverscheurender beiden geloven dat de wereld echt beter af is als zij hun zin krijgen, hoe mooier het verhaal wordt. Want zowel helden als schurken willen uiteindelijk niets liever dan de wereld helpen, de liefde van hun leven voor zich winnen of mijn hun mijn hun stad redden.

Hoe badass beestachtig we ons uiteindelijk ook verkleden, uiteindelijk zijn we dus allemaal Helden. Maar betekent dat dat we allemaal voor idealen strijdende, wappercapende, nimmer wankelende moraalmachines moeten zijn? Absoluut niet. Daarom wil ik jullie vandaag meenemen in het grijsgebied tussen goed en kwaad, naar de menselijkste held van allemaal, de zogenaamde anti-held.

Die ook zijn SuperDuperBest doet, op volstrekt eigen wijzeCollapse )
Tags:

Don't be prepared, aka "Dilemma's voor dummies"
Fuchsia
watzalikzeggen
Enigszins overbodige disclaimer: ik schrijf deze stukken niet omdat ik geloof dat ik de larpwaarheid in pacht heb of Gods antwoord ben op al uw roleplayvragen. Het is juist zo dat ik, hoe meer ik speel en hoe meer ik organiseer, merk dat ik altijd tegen bepaalde grenzen en muren aanloop. Daarvoor zoek ik antwoorden in dat enige talent waarvan ik zeker weet dat ik het heb: gevoel voor drama (~ het; o -’s; -maatje 1) droevige reeks van gebeurtenissen 2) Een genre van taalkunst waarin een stuk leven in handelingen en begeleidende gesprekken wordt weergegeven).

Het lijkt nu al het modewoord van 2010: conflict (op de voet gevolgd door, niet zo lelijk grimassen René, dat andere te pas en te onpas gebezigde zelfstandig naamwoord: experiment). Zeg eens eerlijk, lieve lezers, durft u anno 2010 nog te beweren dat u conflictloos speelt? Graag conflict vermijdt? Een ouderwetse polderspeler bent? Nee toch? Er wordt immers direct de vloer met u aangeveegd als u dat beweert. En daarom wil ik er graag een stukje over schrijven. Ook omdat ik het gevoel heb dat ik zelf een beetje schuldig ben aan die conflictterreurbeweging.

Want ik geloof in conflict, echt waar. Ik zou mijn eigen professie verraden als ik dat niet deed. Verhalen, in welke vorm dan ook, bestaan bij gratie van conflict. Maar zo hard als verhalen die dramatische motor van onenigheid nodig hebben, zo hard wordt het begrip 'conflict' nog vaak verkeerd begrepen. Want 'conflict' in larp is niet het 'conflict' uit de Dikke van Dale (~ het; o -en 1) strijd, verschil van mening). Een conflict in een verhaal is een zogenaamd dramatisch conflict, of om alle verwarring maar gewoon te voorkomen en er een nieuwe term voor te bedenken: een Dilemma. Zo. Bij deze is 'conflict' dus uit.

En dilemma is in!Collapse )
Tags:

New larp frontiers: Dead Fox Junction
Peachy keen!
watzalikzeggen
Het begon ongeveer zo:

INT. VAKANTIEHUISJE LOCHEM - NACHT
Door kieren tussen de gordijnen druppelt Achterhoekse grauwheid naar binnen: mistige regen, een verlaten meer, rijen vakantiehuizen. Een eerste hint naar een grijze winter, maar dat lijkt de CREWLEDEN VAN EVOLUTION EVENTS (25-30) niet te deren. Ze liggen in diverse staten van beschonkenheid uitgestrooid over de stoelen en banken als confetti.

RENÉ
Ik heb gewoon zin om iets geks te doen.
Een rare setting ofzo. Dat zou echt vet zijn.

OLGA
De Melody Ranch!

BRENDA
Cowboys?

OLGA
Woah. Cowboys!!

RENÉ
Woah. Cowboys!!!


INT. OLGA'S HUIS - AVOND - DRIE WEKEN LATER
Het is de maandelijkse bestuursvergadering. Opvallend nuchtere crewleden werpen een verbaasde blik op de schriftelijke bevestiging van hun reservering van westernranch "Melody Ranch". Niemand lijkt zich de exacte details te kunnen herinneren van de vlaag van verstandsverbijstering waarin de reservering is geplaatst.

RENÉ
Eh. Okee. Schijnbaar hebben we een lokatie.
Wie weet er iets van cowboys?

De rest van de crew zwijgt, wisselt afwachtende blikken.

RENÉ
Okee. Andere vraag. Wie hééft er iets met cowboys?

Wederom blijft het angstvallig stil.


I'm a lonesome cowboy...Collapse )




To jeep or not to jeep
Following my fisheeeee
watzalikzeggen
Dat is inderdaad de vraag. Maar na het betreurenswaardige aswolkincident en twee flessen wijn besloten Karijn en ik dat we ons niet zo makkelijk uit het veld lieten slaan. Als wij niet naar jeepforms konden, dan kwamen de jeepforms maar naar ons. Dus verzamelden we een groepje enthousiaste mensen, strikte Karijn een vrolijke Engelsman om ons te helpen bij onze babystapjes in dit larpgenre en kregen verdomd vroeg op de zaterdagochtend onze eerste rollen uitgereikt: verknipte ex-leden van een christelijke sekte. Om lekker in te komen zeg maar.

Hoho, wat de blieperdebliep is jeepform?Collapse )

Maar voor ik dit bericht met fier en opgeheven hoofd verlaat, toch nog even een afsluitende quote. Want naast drie keer bloederige staking heb ik me drie keer kwadraat doodgelachen om de dappere vampierjagers van London.

Van Helsing: "I heard zhat here the national sport is zo hunt for peasants?"
Lord Arthur: "Actually, you are quite mistaken, doctor. We hunt for pheasants".
Van Helsing: "Peasants. Pheasants. Who cares? It only makes you one letter better zhan ze Dracula".
Tags:

What did we learn, Palmer?
Familie onderonsje... hoe schattig
watzalikzeggen
Dat was het dan. Vier jaar Exodus. Het evenement waarmee Evolution Events een beetje is geboren en vooral, is gegroeid. En ik dacht dat ik verdrietig zou zijn. Vier jaar is best wel een lange tijd. Er is een heleboel gebeurd. Maar toch, nu het uiteindelijk klaar is, ben ik toch vooral tevreden. En ook een beetje opgelucht. Want hoe leuk Exodus ook was, uiteindelijk werd het steeds meer die krappe kinderjas. Een koddig, fleurig dingetje dat we toch in rap tempo aan het ontgroeien waren. En dat nu eindelijk de kast in kan.

Toch wil ik ter afsluiting graag terugkijken op vier jaar Exodus organiseren. Omdat we toch als organisatie een heleboel geleerd hebben. En nog een heleboel moeten leren. Dus mocht het je interesseren, bij deze.

Memories van een spelleider - pas op, tergend lang en niet enkel rooskleurigCollapse )
Tags: ,

Het is zeg maar een soort van... improvisatietheater
Twin Peaks Lama
watzalikzeggen
Het begint bijna een soort levenswerk te worden, dus inmiddels leek het me wel eens leuk om dit met jullie te delen. Ik weet niet precies wat het is, behalve een uit de hand gelopen idee dat ooit begon als een klein stukje plot- en speeltips met de naam Larpen voor Dummies. Die bondigheid en flauwe titel is het inmiddels lang en breed gepasseerd (flauw omdat het impliceert dat ik precies weet hoe de hobby het best in elkaar zou moeten steken. En dat weet ik dus niet).

Het is nu al bijna een essay. En ik heb zo'n hekel aan essays over larp.

Ik noem het dan ook liever een benadering. Een benadering van larp gezien vanuit mijn vak als scenarist (en mijn meer amateuristische liefde voor theatersport). Het is niet echt een formule, meer een verzameling tips, met erg veel dank aan de drama-lectuur en -theorieën die ik me de afgelopen jaren eigen heb gemaakt.

Het is zeg maar een soort van improvisatietheater
- nuttige tips voor nieuwe & ervaren larpers -


Excuses voor eventuele spelfouten (er staan er vast genoeg in om een eigen leefcommune te gaan beginnen), die fix ik wel in een volgende versie. Voor nu ben ik vooral benieuwd of jullie hier ook maar enige praktische waarde aan hechten. Of dat het echt walla walla in de ruimte is. En als er dingen niet duidelijk zijn, dan hoor ik het ook graag. Ik bedacht me pas later dat praktische voorbeelden misschien hier en daar wel op hun plaats zijn.

Oh ja en dat laatste hoofdstuk dat komt er nog aan. Speciaal voor spelleiders en ander onaards gespuis. Maar nu moet ik eerst door met Bonifatius.
Tags:

?

Log in

No account? Create an account