Ik zat in de auto met de jongen die me vijftien miljoen zaadcellen had gegeven en die ik verder totaal oninteressant vond. Het was een paar maanden na mijn vaders dood en ik was op zoek naar gevoel, naar liefde, naar seks. Gewoon iets wat me uit mijn verdoving kon helpen. Dus nodigde ik mezelf uit bij wat ik beschouwde als het aantrekkelijkste mannelijke exemplaar uit mijn eindexamenklas en zat voor ik het wist vast aan een relatie. Maar enig gevoel van mijn kant bleef uit. Ik besloot mijn fout recht te zetten en de goede weg térug te zoeken, maar dat was een probleem, want dit was de eerste man die zich in mijn leven had vastgebeten en ik had geen flauw benul hoe ik hem weer kwijt kon raken.

Ik ging te rade bij mijn moeder, zonder succes. Mijn vader en moeder praatten al over samenwonen toen de rest van hun generatie nog aan het knikkeren was en dus knipperde mijn moeder verbaasd met haar ogen toen ik haar vroeg hoe ik op beleefde wijze kenbaar zou kunnen maken dat hij (mijn minnaar) een fascinerende moedervlek op zijn bovenlip had, maar dat ik daar verder geen toekomstplannen in zag.

Bij gebrek aan goede raad stuurde ik hem dus maar een kerstkaartje (ik heb een hekel aan telefoneren en trouwens ook aan ruzies en dit leek me een aardig compromis). Als ik er nu aan terugdenk kan ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan, want mijn nuchtere: “prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar, p.s. ik geloof onze relatie verder wel” maakte de heer in kwestie boos en mijn bijna-ex-schoonmoeder aan het huilen (ik was al genomineerd voor leukste schoondochter 2002, waarschijnlijk omdat ik zo keurig mijn mond hield als zij in Nederlands-Roemeens over haar jeugd begon te vertellen). Nog geen halve dag later stond hij op de stoep, met zijn rode auto met het kenteken LT-nogwat.

We reden hetzelfde rondje door mijn wijk wel zeventien keer, ieder rondje ging hij harder rijden en trok hij wanhopiger aan het stuur. We keken naar elkaar via de binnenspiegel; ik zag zijn ogen, hij de mijne. Hij zei: “bedankt voor je kerstkaart” en ik zei: “ik probeer wat assertiever te worden” en hij zei: “fijn dat ik deel ben van dat goede voornemen”. Tja, zo’n kerstkaart is ook stom, maar goed, ik was ook een amateur (en sociaal zo onhandig als een mammoet in een roze tutu). Hij zei: “Volgens mij betekent onze relatie echt helemaal niets voor je” (het cliché!) en ik zocht wanhopig naar een manier om hem gerust te stellen, om te zeggen dat het toch zo erg niet was, dat de wereld niet ophield te bestaan, ik wilde godsamme dat hij gewoon wat rustiger ging rijden en zei: “Nou ja… de seks was okee.”

Stom varken. Het achttiende rondje kon ik naar huis lopen.