Okee, de lokatie faalde, hard. Zo hard dat we Exodus in oktober konden vergeten. Maar bij slecht nieuws hoort ook goed nieuws: het grauwe, larploze januari heeft er nu een lichtpuntje bij: het fabelachtige, enigszins verplaatste, maar daardoor niet minder vermakelijke Exodus!

Met in deze editie: een heuse kerncentrale, een blik vol sociaal onbeholpen wetenschappers, een nachtelijke expeditie om van te rillen en vage speculaties over spelleiders in droogpakken. En die lokatie natuurlijk, met brute kruip-door-sluip-door-gangetjes waar Sander alle officiële militaire namen voor weet, maar ik niet.

En het is de één na laatste natuurlijk. Dus grijp je kans en beleef deze weergaloze laatste twee edities, voor Exodus definitief larp-geschiedenis wordt ;)



Tot Exodus!

P.s. Totaal ongerelateerd, maar Joost wees me hier op en ik ben er gewoon nog steeds een beetje ondersteboven van. Misschien vooral wel omdat het ANP dus Schokkend Nieuws leest. WTF?

Tot nu toe gaat het best wel voorspoedig, dat gediplomeerd volwassen zelfstandig (GVZ) zijn. Flamboyant betrad ik begin deze maand de Kamer van Koophandel en kwam weer naar buiten als bedrijf. Ik werkte aan Echte Projecten voor Echte Films en Echte Bedrijven. En in plaats van mijn weekend te spenderen in panne velours, dook ik mijn netwerkpumps op om tegen al mijn grenzen van overlevingsdrang regisseurs een handje te schudden op het Nederlands Filmfestival. Ik linkin, ik facebook en de helft van de tijd neem ik zelfs de telefoon op. En sinds vandaag heb ik zelfs een website in de vorm van mijneigennaam.nl

Ik bedoel maar. Wie had zulk voortvarend GVZ-schap kunnen voorspellen?

Daarentegen nam ik wel vanmorgen een flinke slok bedorven melk. En dat terwijl ik nog dacht dat het toch wel bijzonder was dat het pak zo zwaar was (en verdacht veel rook naar parmezaanse kaas). Die parmezaanse kaas proef ik nu dus nog steeds.

Maar goed denk ik dan. Een mens kan niet alles hebben. En als gezondverstand.nl nog eens de lucht in gaat, zal ik vooraan gaan staan. Echt waar.

In alle drukte was ik het bijna vergeten, maar morgenmiddag om 15:25 is hij op televisie: mijn eindexamenfilm Het Mysterie van de Volle Maan. Iedereen is van harte welkom op Nederland 2, maar vooral al jullie zoons, dochters, buurjongens en meisjes, neefjes, nichtjes en andere schattige mormeltjes van 8 tot 12 jaar, dus zeg het voort!

Stiekem nog een beetje cooler vind ik mijn eerste echte notering op het Nederlands Film Festival. Heel spectaculair is het natuurlijk niet, maar hé, het is een begin van hopelijk heel veel mooie Nederlandse films met een beetje van mijn naam er bij ;)

Okee, daar gaan we weer. Larp. Misschien moet ik er gewoon eens over ophouden. Minder nadenken, minder kritisch zijn en dingen hun beloop laten. Ik bedoel, we hebben Exit gedraaid met maar vier crewleden (Matthijs, René, Karijn en ik, met Brenda achter de schermen), vijftien spelers en een doodsimpel 48-uur-IC-in-een-fort-concept en dat was hartstikke gaaf (eigenlijk stiekem het leukste evenement dat ik ooit als SL gedraaid heb). Maar goed, dan wijst Marc me weer op een Zweeds intermediaal larpevenement ('participatie drama' noemen ze het zelf, is dat geen mooi woord voor larp?) dat niet alleen bruut gaaf is, maar ook even nonchalant een Emmy Award wint en dan word ik gewoon weer een beetje sip. Vooral als ik om me heen kijk en door de D&D-poppetjes, plotjes en vaardigheidjes soms het bos niet meer kan zien.

En hé, okee, ieder z'n ding enzo. En ik weet dat D&D niet het mijne is en dat logischerwijs alle evenementen die draaien om pollepels of ultimate destruction, level 4 wulpse jarretelelven en het verslaan van Henk, de zeventiende incarnatie van het kwaad vooral op mijn lachspieren werken. En dat het genoegen geheel wederzijds is wanneer ik op mijn beurt spel probeer te maken met een prei, een potje playdoh of een bus wcverfrisser. Daar mag best om gelachen worden. Maar vaak bekruipt me dan toch ook de sip-eritus. Dan vraag ik me af of ik de enige ben. Of er ooit een tijd komt voor larpevenementen waarbij het niet gaat om een grote mond, ego's, een stapeltje XP en het verslaan van het kwaad, maar om interessante personages, gevoel voor drama en creativiteit. Want ik wil spelen op zulke evenementen. En ze organiseren. Grenzen verkennen. Durven. En honderd keer op mijn bek gaan als het moet.

Stiekem denk ik er aan om naar één van die Punkt-evenementen te gaan en gewoon eens om hulp te vragen. Wie weet is dit namelijk een geheel logische stap in larpontwikkeling die we door moeten maken voordat mensen behoefte krijgen aan anders. Of wie weet is het participatie-drama dat mij voor ogen staat maar een sublarpding dat een kleine groep mensen aanspreekt en moet ik gewoon moeite doen om die mensen te vinden.

Of een heel ander idee: gewoon eens mensen van binnen en buiten Nederland verzamelen en specifiek discussiëren over waar we staan in den Hollandsche Larp en hoe we vanaf hier verder kunnen. Een weekend waarin mensen ruimte krijgen om kleine evenementideetjes te testen, ideeën te pitchen en elkaar hulp aan te bieden. Om eens samen te werken in plaats van elkaar tegen te werken. Een positief Nederlands larp gevoel te kweken. Zoiets lijkt me ook te gek om te organiseren namelijk.

Of wellicht wordt het gewoon tijd dat mijn koorts eens overwaait. Van in bed liggen ijlen krijg je alleen maar rare ideeën ;)

De vampieren zitten op de post, de nieuwe bijbel van Volle Maan is geschreven, mijn eerste werk als Idtv scriptconsultant is binnen en stiekem wil ik toch ook wel een NPS Kort-idee realiseren en wow, het is nog maar augustus! :D

Ondertussen is wel de eerste creatieve liefdesbaby van Jan en mij geboren op de website van SOA Aids Nederland. Jawel, mijn teksten in een Engelse vertaling van Jan, waarmee ik plotsklaps ben gepromoveerd tot manager van mijn man, want ja hoor, nu wil iedereeeeen ineens zijn commercial in het Jangels :D

En nu ik toch bezig ben met dit schaamteloze geval van zelfpromotie: op woensdag 23 september om 15:25 zendt Nederland 2 de pilotaflevering van Het mysterie van de Volle Maan uit. Een realistisch drama over een klein stadje dat worstelt met frituur- en weerwolfproblematiek. En dat hopelijk wordt vervolgd, volgend jaar september ;)

Dit jaar geen epos over pastasaus en/of hamstervoer, maar gewoon een filmpje. Waarom weet ik niet precies, maar ergens vind ik het wel toepasselijk. Op vier dagen huishoud-, mammoet- en snelheidscontrole-epiek! (en hier en daar een rondwarende clown) :D

Ik wil niet egoïstisch lijken en me vooral héél erg concentreren op het nuttige werk dat Jan doet voor arme Surinaamse boeren terwijl hij en passant een robbertje worstelt met jungletijgers, maar toch... Ik mis hem. Nu al. (Ik weet trouwens niet eens of er wel tijgers in de jungle zitten. Maar anders zitten er vast genoeg andere exotische mormels die me dankbaar maken dat Jan leerling is van survivalgrootmeesters als Les Stroud en Bear Grylls. In theorie dan. Via de televisie. Maar toch. Het kan net die ene knoop-een-boomhut-van-je-onderbroek-wijsheid zijn die het verschil maakt tussen leven of lunch voor een junglemormel).

Ondertussen trek ik mijn eigen survivalplan. Ik heb een mentale kalender aantal-nachten-zonder-Jan. Een lijst met films die ik steeds vergeet te kijken (aanvullende tips immer welkom!) Een kussen dat op Jans borstkas lijkt. Tijd voor livejournal. En het allerbelangrijkste dat ik van mijn vorige solo-overlevingstochten heb geleerd: vrienden. Want werk is leuk en nuttig en nodig maar praat zelden terug op eenzame uren (en doet het dat wel dan is dat ook geen goed teken).

Dus. Weg met somber survival sippen. Fun will now commence!

Gewoon...

... omdat subsidie aanvragen mijn all-time favoriete kuthobby is.



EDIT: Gelukkig kun je in donkere administratieve tijden altijd rekenen op de hulp van Poe.

EDIT 2: Heeft iemand toevallig nog een leuke ergonomische bureaustoel suggestie? Het wordt onderhand eens tijd dat ik ga investeren in de toekomst van mijn relatie met mijn ruggengraat, want ik heb het gevoel dat we op deze manier sneller uit elkaar gaan groeien dan de bedoeling kan zijn :)

Het begint bijna een soort levenswerk te worden, dus inmiddels leek het me wel eens leuk om dit met jullie te delen. Ik weet niet precies wat het is, behalve een uit de hand gelopen idee dat ooit begon als een klein stukje plot- en speeltips met de naam Larpen voor Dummies. Die bondigheid en flauwe titel is het inmiddels lang en breed gepasseerd (flauw omdat het impliceert dat ik precies weet hoe de hobby het best in elkaar zou moeten steken. En dat weet ik dus niet).

Het is nu al bijna een essay. En ik heb zo'n hekel aan essays over larp.

Ik noem het dan ook liever een benadering. Een benadering van larp gezien vanuit mijn vak als scenarist (en mijn meer amateuristische liefde voor theatersport). Het is niet echt een formule, meer een verzameling tips, met erg veel dank aan de drama-lectuur en -theorieën die ik me de afgelopen jaren eigen heb gemaakt.

Het is zeg maar een soort van improvisatietheater
- nuttige tips voor nieuwe & ervaren larpers -

Excuses voor eventuele spelfouten (er staan er vast genoeg in om een eigen leefcommune te gaan beginnen), die fix ik wel in een volgende versie. Voor nu ben ik vooral benieuwd of jullie hier ook maar enige praktische waarde aan hechten. Of dat het echt walla walla in de ruimte is. En als er dingen niet duidelijk zijn, dan hoor ik het ook graag. Ik bedacht me pas later dat praktische voorbeelden misschien hier en daar wel op hun plaats zijn.

Oh ja en dat laatste hoofdstuk dat komt er nog aan. Speciaal voor spelleiders en ander onaards gespuis. Maar nu moet ik eerst door met Bonifatius.

Het was donderdagavond en ik zat op de wc, met alle symptomen van de netwerktyfus. Plakkerige visitekaartjes in mijn binnenzak, jammerende voetzolen in parmantige netwerkschoenen en kloppende spierpijn in alle sociale neuronen van mijn hoofd. Eén week, waarin ik afwisselend de hemel in werd geprezen en in kleine stukjes aangeveegd. Waarin ik lachend een wijngaard aan rosé wegspoelde, huilde om domme mensen en af en toe ontstak in een tirade tegen alles en iedereen (maar elitaire kunst in het bijzonder). De week waarin ik tenslotte ook mijn grootste angst van het jaar onder ogen moest zien: D-Day. Diploma Dag. Op dat gruwelijk grote toneel in m'n eentje. Als de zaal niet zo luidruchtig de hitte had weg zitten puffen, had iedereen mijn tanden kunnen horen klapperen.

En ik probeerde het op een rijtje te zetten naderhand. Op die wc, weer doordrenkt van zweet en rosé en borrelgekwetter. Schrijver dus. Officieel en ook nog cum laude (voor zover dat iets zegt op een kunstacademie). Een schrijver met connecties, een inkomen en meer projecten in de planning dan ooit tevoren. Hoe lang had ik wel niet voor die droom gevochten?

En toch wilden al die grote dingen maar niet tot me doordringen. "Het wc-papier," dacht ik. "Wat is er toch gebeurd met het wc-papier?" Vier jaar lang had ik het meest schandalig goedkope bordkarton van de rol getrokken en nu lag er driedubbellaags toiletzijde in mijn hand. Verwonderd hield ik het voor mijn gezicht. Perfecte bloemetjes in aangenaam pastel, precies zoals de belangrijke bipsen van filmend Nederland het schijnbaar graag hebben. Maar ook: het allerlaatste stukje filmacademie evaaah. Tastbaar in mijn hand. Moest ik nou huilen of lachen?

Lachen denk ik nu. Want het voelt fijn om hier te staan. Met eindelijk weer tijd om mijn familie te zien en met vrienden te picknicken in het park. Met mijn Idtv-baantje om het schrijven te financieren en een hoofd vol ideeën.

Maar dat komt later wel. Eerst vakantie met mijn lief, boeken, vikingen en slaap. Heel, heel, héél veel slaap.

De website wacht nog immer diep in de aarde tot hij zal worden gewekt, maar intussen is er wel een soort teaserfilmpje :)



Pfff, het grote aftellen is nu echt begonnen...

Hij was zes jaar en hij moest ("maar een hééél klein beetje") huilen om de enge monsters (waaronder Jan met een levensgrote marionet).

Hij: "En als je dan doodgaat in het nepspelletje?"
Ik: "Dan moet je een nieuw personage verzinnen. En een nieuwe naam."
Hij: "Dat kan niet."
Ik: "Waarom niet?"
Hij: "Omdat je ouders je naam moeten verzinnen en niet jij."

En later, toen zijn vader weer terug was:

Hij: "En als je nou dood gaat niet in het nepspelletje?"
Zijn vader: "Je bedoelt als je doodgaat in het echt?"
Hij: "Moet je dan ook een nieuwe naam verzinnen?"

Hooggeëerd publiek!

Op 25 juni aanstaande neemt de IB-groep afscheid van één van haar meest hardnekkige leningtrekkers en komt er een eind aan mijn zeer experimentele studieloopbaan die maar liefst vier studies en veertienhonderdvijftig slapeloze nachten van mijn moeder omvatte.

Bij deze wil ik u, die mij gedurende al die tijd zo trouw hebt gevolgd en mentaal ondersteund, van harte uitnodigen om de feestelijkheden rond mijn afstuderen bij te wonen tijdens de Eindexamenweek 2009, die van 23 tot 27 juni zal plaatsvinden op de Filmacademie in Amsterdam.

Tijdens deze week zullen alle eindexamenfilms vertoond worden, waaronder de pilot voor de televisieserie Het mysterie van de Volle Maan waar ik het scenario voor schreef (en neem vooral je kinderen, neefjes en nichtjes tot 13 jaar mee, want die vormen de daadwerkelijke doelgroep ;))

Voor vertoningstijden, zie de blokindeling op de website van de Filmacademie en hou ook vooral de website van Lichting 2009 in de gaten. Het adres van de Filmacademie (vlakbij het Waterlooplein in Amsterdam) is hier te vinden.

En vergeet me vooral niet te melden als je langskomt, want ik ben er zelf ook de hele week en altijd beschikbaar voor een kopje koffie, thee of rode wijn.

Tot dan!



P.s. Meer van mijn werk deze week op Nederland 2! Voor regisseur Peter de Baan van het programma De Vloer Op schreef ik twee opdrachten die deze week woensdag 10 juni ("Date") en woensdag 24 juni "Croissants") worden uitgezonden. Met Peter de Blok en Margôt Ros, hoe cool is dat? Ik geloof dat het programma om 21:30 begint (en er zijn ook nog herhalingen en een heel online archief op de website zelf natuurlijk: De Vloer Op 2009)

P.s.2. Later deze zomer online: een klein gamepje dat ik voor Soa Aids Nederland heb geschreven in navolging van hun Dr. Frankenstein campagne. Ik moet eens kijken of ik niet vaker zulke dingen kan doen, want interactieve scenario's zijn echt leuk!

P.s.3. Nog meer? Nog meer! Want ik ben gevraagd om de animatie/live action film voor de eindexamenklas van volgend jaar te schrijven. Ik greep de kans om iets te doen met mijn grote liefde voor historie en het project is zo'n succes dat we volgende week voor financiën mogen pitchen bij de omroepen. 300 meets de Nederlandse geschiedenis staat in het pitchdossier dus ik ben echt heel héél erg blij ;)

Vanuit Florence smst Jan me foto's van biefstukken van een halve kilo en mijn hart springt en krimpt een beetje. Eén van mijn klasgenoten zei ooit dat hij het lekkere pijn vond; een tijdje zonder je geliefde, wetend dat hij of zij uiteindelijk ook weer terugkomt. Niet alleen vanwege de herenigingsseks of hoofsere vormen daarvan; wat iemand wérkelijk voor je betekent, blijkt vooral als diegene er even niet meer is.

En dat is waar. Nu Jan op schoolreisje is en ik dapper onafhankelijk thuis vierdegolfsfeministisch zit te zijn, mis ik ineens de flauwe grapjes waar ik indraaf als een bizon, Deadwood en Super Mario Galaxy op de bank, de pluizige bol haar in mijn bed, zijn sokken in de stofzuiger en zelfs de intellectuele discussies over welk deel van het citroengras nu in de curry hoort. Dus dat is liefde. Dat je hart krimpt bij een foto van een stukje biefstuk met friet.

Maar dat vierdegolfsfeministisch hè, dat zingt toch door mijn achterhoofd. In een cruciale tijd van mijn geestelijke ontwikkeling was er zo'n meisjesband die zeventien maal daags op de radio verkondigden dat ze independent women waren (of iets dergelijks, het ging in ieder geval gepaard met weinig kleren, bilgeflapper en andere bekende feministische symboliek die Joke Smit vast trots had gemaakt). Op momenten dat mijn onafhankelijkheid even dreigt te verbleken, barst dat koor dan ook driestemmig los in mijn neuronen en kan ik niets anders doen dan cool- en independent-heid veinzen. Zoals een lijstje van dingen opstellen die leuk zijn om in je eentje te doen.

Zoals, 1) alles eten wat je lekker vindt
En 2) lekker op tijd naar bed gaan
En dat niet alleen maar ook 2a) diagonaal, want dat kan als je alleen in bed ligt
En wat nog meer. Oh ja. 3) heel erg veel werken, want er is niemand die je stoort

Ja? Eet dit, driestemmig bikinikoor. Alsof het leuk is om lekker in je allenige uppie te gaan koken. In mijn geval is 'lekker' al een vrij discutabel begrip, culinair gezien dan (Jan kan een stuk beter koken dan ik) en uren voor jezelf in de keuken gaan staan is vrij sip als je daarna alsnog voor de computer of de televisie zakt om het brouwsel in dertig seconden naar binnen te schuiven. Bovendien woon ik op mezelf, ik kan altijd al eten wat ik lekker vind.

Tweedst, ik kan dus helemaal niet lekker slapen als ik alleen ben. In eenzame nachten hoor ik voortdurend kleine Japanse kindertjes over het dak kruipen (jaja, ook cruciale ontwikkelingspsychologie) of in ieder geval onzichtbare tentakelaliens of lig ik te piekeren over plotproblemen tot diep in de nacht. Diagonaal, dat wel. Maar diagonaal wakker liggen heeft voor mij niet per se een meerwaarde.

Derdst is schrijven een vrij eenzaam beroep als je niet 's avonds even wat gemiste contacturen in kunt halen. En stom genoeg heb ik genoeg werkafspraken deze week gepland en alleen maar sociaal vertier in het weekend, zodat ik zo tegen het einde van de week onder de douche sta met een hoofd alsof ik me net heb verslikt in Harvey Pekar.

Maar goed, in al deze misère is ook nog een lichtpunt: zo voor het slapen gaan heb ik nu ineens tijd om livejournal-stukjes te schrijven èn een hele harde schijf vol grofkorrelige indie films te kijken. Een deel van deze films hou ik expres apart omdat ik weet dat ik Jan niet per se een plezier doe met nieuwe surrealistische cinema (waarschijnlijk niemand die niet met celluloid in zijn lichaam is geboren), maar heb je zin in een avond weird, experimenteel of onbekend dvd-vertier, hier een paar filmtips


Let the Right One In (2008) * - Vergeet de My Little Pony glitter vampieren uit Twilight (wat wa-ren ze saai), de mooiste vampierfilm van de afgelopen jaren komt uit Zweden. Zoals het wel vaker gebeurt in de Scandinavische cinema is ook in deze film niemand echt blij en beginnen de sneeuwlandschappen met de minuut meer op je gemoed te drukken, maar als dat je niet afschrikt is Let the Right One In een prachtig tragisch, origineel (en bij vlagen ook vrij shockerend) horrorsprookje. Ik zag toevallig dat hij deze week ook draait op het Imagine Festival, dus mocht je tijd hebben, grijp je kans!

Synecdoche, New York (2008) - Als je Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Being John Malkovich al een stapje te ver vond gaan, is het regiedebuut van Charlie Kaufman (scenarist van voorgenoemde films) geen aanrader. Zelf heb ik erg weinig met moeilijk arthouse gedoe, maar deze film roept herinneringen op aan de surrealistische film van eind jaren 20 en daar heb ik dan wel weer een beetje een zwak voor. Kamers die zonder reden in brand staan, een miniatuur van New York dat een hele loods beslaat, tijdssprongen, een vreemde geluidsband; Synecdoche, New York is intrigerend, ontroerend, ergerlijk en verwarrend tegelijk. Aangevoerd door Philip Seymour Hoffman en nog een hele zwik waanzinnig goede acteurs met putjes, buikjes, kale plekken en grijze haren (wat best wel eens een verademing is tussen alle Hollywood perfectie).

Secretary (2002) * - Deze film is sexy! Met de meeste romantische komedies doe je mij niet echt een plezier, maar als ze een achterafstraatje inslaan, zoals Punch Drunk Love of deze film, dan stap ik graag in. Secretary is een romantische, enigszins zwarte SM-komedie (een wat? Ja, precies) geschikt voor alle verliefde koppeltjes, zelfs als je niet van één van de genoemde genres houdt. Met James Spader en Maggie Gyllenhaal, die sinds Donnie Darko op mijn lijstje met leukste actrices van dit decennium staat.

Le dernier chaperon rouge (1995) - Deze korte film moest ik toevallig kijken voor een vervangende opdracht en serieus, dit bedenk je nog niet in je reinste alcoholdelirium. Een horrormusical over een bos vol verminkte Roodkapjes met dansende paddestoelen (als in, niet animatie, maar volwassen mensen in paddestoelenpakken), een erotische scène met een wolf en dat allemaal in de stijl van Amélie. Serieus, ik lieg het niet!

En verder: Brick (2005), een tienerschooldrugsmysterie in film noir-stijl met iets te veel plot om me echt te kunnen raken (maar wel met een getroubeleerde hoofdpersoon, een gladde slechterik en een femme fatale), The city of the lost children (1995) van de regisseur van Amélie, een film die me verbazend genoeg verveelde maar er wel prachtig uitzag, Stranger than Fiction (2006), nog een aardige romantische Maggie Gyllenhaalfilm met een surrealistisch tintje, maar dan iets gelikter en tenslotte Lake Mungo (2008), maar die durf ik niet te kijken in mijn eentje.

Zo, dan staan alleen nog The assassion of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007), Oorlogswinter (2008), een animatiemeet, een oude vrienden reünie en de Symbols NPC dag tussen mij en de hereniging met mijn lief in. Joke Smit for the win!

Eet dit, zeven jaar studeren! Want zowaar vandaag, zevenentwintig studiepunten voor mijn daadwerkelijke diploma, mijn eerste echte scenario opdracht met salaris. Okee, scenario als in 'animatiefilmpje van vijf minuten' en salaris als in 'kan ik een maandje van leven', maar dat zijn mierenneukerige details op deze stralende eerste dag van mijn volwassen carrière. Bij de volgende mijlpaal (gehonoreerd worden door het door mij aanbeden Imdb dot com) trek ik een fles champagne open. Waarschijnlijk zelfgestookt of tweedehands, maar hè, weer gewoon: details.

Het stemt tot reflectie, zo'n mijlpaal, naast nog steeds pure verbazing (niet gedacht dat ik bij mijn collectie propedeuses ooit een afstudeerpapiertje zou kunnen voegen) en zenuwen (deze keer moet ik toch echt een minuutje onder een snoeihete lamp op een toneeltje en proberen niet al te neurotisch te lachen, ja, ziet u het voor zich? Ik niet). Maar vooral reflectie. En het leek me leuk om dat moment met mijn lezers te delen.

Want iedere studie levert naast verplichte kennis en persoonlijke ontwikkeling en andere studiegidsclichés, ook gespreksstof op voor feestjes. Zoals een studente visagie waarschijnlijk tachtig keer op een feestje naar haar favoriete huidaandoening wordt gevraagd en een oenoloog leuk moet blijven lachen als er grapjes worden gemaakt over zijn intelligentie, zo wordt ook een filmacademiestudent vier jaar lang geplaagd door vragen. "Dom" klinkt gelijk zo negatief, dus laat ik het op "niet bijster hoogvliegende" vragen houden. Ter gelegenheid van mijn bijna-afstuderen vastgelegd. Ook een beetje in de hoop dat ik ze de volgende vier jaar niet meer hoef te horen, maar soit, een mens kan niet alles hebben.

1) Dus eh, de filmacademie... Dan wordt je dus actrice ofzo?
Helaas. Mijn acteeroeuvre beslaat tergende optredens in eigen producties en artistieke experimenten, een bijrol van twee regels in Ivanov en een modellencarrière die ik besloot te beëindigen op het moment dat de folders met mijn foto's door 700 psychologiehanden gingen terwijl ik nietsvermoedend de collegezaal inliep.

Ik vind mezelf best wel leuk en heb een hoofd en lichaam die prima de gewenste doelen dienen, maar die wat mij betreft niet breed hoeven te worden uitgelicht en vastgelegd. Voor de camera of in de schijnwerpers voel ik me gewoon niet thuis. Ik denk dat de meeste van mijn medestudenten dat gevoel met mij delen. Wij zijn de mensen achter de schermen. En acteurs en modellen zijn maar raar volk.

2) Dus eh scenario... jij schrijft dus uit wat de regisseur bedenkt?
Dank je de koekoek, zei ik secretaresse? Een scenarist is, een paar uitzonderingen daargelaten, meestal degene die het verhaal en de personages van een film bedenkt en uitwerkt, van begin tot eind. Natuurlijk kan iedereen in een productie (ook de regisseur of de producent) ideeën aandragen of het concept voor een film bedenken, maar het meeste inhoudelijke werk wordt gedaan door de scenarist. De regisseur maakt daar weer plaatjes van, op zijn Jip en Jannekesq.

Daar moet ik niet bij vergeten te vermelden dat ieder departement zichzelf doorgaans het belangrijkste vindt (en terecht) dus ik ben van mening dat film veeeeeel meer zou moeten draaien om die ontzettend vriendelijke en getalenteerde, doch niet altijd sociaal begaafde, scenaristen die vaak door de grotere ego's omver dreigen te worden gelopen (zoals Ger Beukenkamp* het ooit zo mooi zei: "iedere idioot kan op een winderige straathoek gaan staan en "Kut!" roepen, daar is geen enkel talent voor nodig. Maar een scenario, man, dát is pas echt werk").

3) Dus eh scenario... jij schrijft dus de dialogen uit?
Een scenario is een boel meer dan dialogen alleen. In een scenario staat alles, hoe mensen bewegen, hoe ze praten, wat ze doen in een scène en waarom. Een scenario moet als het ware een film voorspiegelen die nog niet bestaat, zodat iedereen die het leest, kan zien wat jij voor ogen hebt.

Ik ben soms zelf verbaasd om na een film in een scenario terug te lezen dat heel veel details, grapjes en aanwijzingen al van te voren door de scenarist waren bedacht. Zo is er een scène uit de film Amadeus waarvan ik dacht dat hij door de acteurs en de regisseur was ingevuld, maar alles, van het stelen van een bonbon tot het lachje van Amadeus tot de rare achterstevoren dialoog van Mozart met Constanze is al terug te vinden in het oorspronkelijke script.

Jaja, ik ben een schande voor cyberspace. Met mijn laatste stukje anderhalve maand geleden. Of eigenlijk nog langer, want alleen maar een link-naar-een-filmpje verdient natuurlijk geen blogprijs. Daar hoort iets van een schaamteloze ontboezeming bij (ik geneer me bijna dat ik in drie jaar nog niets over mijn vagina of menstruatie heb geschreven) of een giftige klaagzang op materie naar keuze (Piet, klootzak, deze is voor jou!)

Maar de waarheid is dat ik het gewoon zwaar heb. Zwaaaaaar. Sinds januari oefen ik namelijk mijn toekomstige leven als schrijver. En vraag het een Wilde, een Elvis of een Winehouse; een artistiek leven, mensen, dat is een offer.

Nou ja, er zijn natuurlijk altijd mensen die van nature iets meer Mien D. zijn dan Paris H. Die gewoon om 9 uur opstaan, het huis dweilen, de biceps trainen, hun schrijfplanning halen en dan uitgeput maar voldaan in de omhelzing van bank & lief kruipen voor Project Runway. Alleen in het weekend worden dit soort Mienen wel eens gespot wanneer ze reus-ach-tig uit hun dak gaan met een fles wijn en vrienden die ook nog nooit naakt in hun achtertuin zijn gefotografeerd, dus... Ik bedoel maar. Zwaaaaar. Omdat ik zo Paris H.-achtig ben dan hè? Maar dat hadden jullie vast al begrepen.

Maar goed, ik blijf mijn best doen, voor Piet en vagina. Er gebeuren namelijk wel degelijk spannende dingen in mijn leven op dit moment. Maar dat is meer iets voor een andere keer (wanneer ik zelf Toekomst - the Awakening wat duidelijker heb omlijnd). Voor nu moeten jullie je maar vermaken met ( een interview door Ork )

Om te bewijzen dat ik nog hip genoeg ben om mee te doen in blogland! Ha!

Vandaag is een speciale dag.

Een héle speciale dag.




(Wil je het filmpje graag in hogere kwaliteit bekijken? Download hem dan van onze website. There is also a subtitled version available for our foreign guests!)

Hallo en dag 2008! Het jaar waarin je er niet helemaal bij hoorde als je geen belangrijk object had geswaffeld, nog geloofde in fossiele energie of geen geld had staan op een imaginaire Ijslandse bank. Het jaar van de Joran-ringtone, Mijn Eerste Homevideo door Geert Wilders (die met hysterische media-aandacht kwam en geruisloos weer ging) en de Obamania die tot de verre uithoeken van het internet strekte. Een jaar waarin ik zelf eindelijk het gevoel had op de goede plaats te zitten met de goede mensen, op school, thuis naast Jan op de bank en zelfs op de laatste en eerste dag van de jaarwisseling (het moment bij uitstek om je misplaatst te voelen) met Karijn, wijn & co in Amsterdam. Nog niet gepland nageslacht, bij deze heb ik het vast voor jullie gedocumenteerd. Het memorabele jaar 2008.

Maar dan, 2009! Het jaar dat ik nooit voor mogelijk had gehouden, dat toch zeker een lichtjaar of tien van me verwijderd leek. Dames en heren, dit is niet zomaar een getal. Dit is 2009. Het jaar waarin ik mogelijk, maar toch met groeiende zekerheid, ga afstuderen. Om vervolgens, een al even koddige onwaarschijnlijkheid die bewaarheid dreigt te worden, al schrijvende kostwinner van dit huis te worden. Die gedachte hield me heel 2008 geregeld uit mijn slaap, maar weet je? Het gaat helemaal hartstikke goed komen. En ik heb heel veel zin om aan de slag te gaan. Met de laatste speelfilm* van mijn opleiding, een nieuwe versie van De Glorie en hopelijk een staartje aan de kinderserie (het wordt erg spannend). Dus... 2009! Kom maar op!

Lieve lezers, ook voor het nieuwe jaar de beste wensen!



* Okee, het zit dus zo. Ik wilde eerst een bachelorgraad psychologie halen met dit onderwerp, maar aangezien dat nog wel even gaat duren heb ik besloten er een speelfilm van te maken. Jawel, ik heb het over de liefhebberij die velen van u met mij delen: rollenspel. De ideeën zijn nog wat vaag in mijn hoofd en ik heb nog geen heel duidelijke kijk op het onderwerp, dus heb ik besloten wat psychologisch voorwerk te gebruiken met behulp van een vragenlijst.

Alles is geheel op vrijblijvende basis. Als je alle vragen wil beantwoorden, prima, als je je wil beperken tot één of twee maakt dat ook niet uit. Zelfs voor niet-larpers heb ik vragen bedacht, dus in principe kan niemand met goede reden spijbelen, maar dingen met tijd en zo, ik weet hoe dat werkt. Overigens ben ik op de hoogte van de essays en onderzoeken die over larp en rollenspel zijn gepubliceerd, maar zover ik weet ligt de focus daar buiten het psychologische kader waar ik naar op zoek ben. Vandaar.

Voor mensen zonder livejournal of die gesteld zijn op privacy, je mag me ook altijd mailen op mijn gmail adres: olgaponjee en dan de rest er achter :D

VOOR MENSEN DIE LARPEN OF DEELNEMEN AAN EEN ANDERE VORM VAN ROLLENSPEL

1) Larp en rollenspel heeft veel te maken met fantasie en creativiteit. Kun je je herinneren dat je als kind al bezig was met fantasiewerelden, misschien wel meer dan andere kinderen? Kun je je daar nog voorbeelden van herinneren?

2) Helpt larp of heeft larp je wel eens geholpen om bepaalde moeilijkheden, emotionele gebeurtenissen of drempels in je leven te overwinnen of verwerken? (Ben je bijvoorbeeld zelfbewuster geworden of zelfverzekerder of heb je door larpervaringen bepaalde moeilijkheden, angsten of ervaringen uit heden of verleden beter een plek kunnen geven?)

3) Stel dat je bepaalde elementen uit larps of rollenspelen die je hebt gespeeld, zo zou kunnen overplaatsen naar het dagelijks leven, welke elementen zouden dat dan zijn? (Zou je willen dat er nog helden waren of dat we in een bepaalde tijd leefden of dat je een bepaald personage was?)

4) Hoe verslavend is fantasie? Heb je wel eens het gevoel dat je je moeilijk los kan maken van een larpwereld of bepaalde larppersonages? Of dat je fantasie het wint van het dagelijks leven? Hangt dit samen met bepaalde periodes, bijvoorbeeld als je je slecht voelt?

VOOR MENSEN DIE NOG NOOIT GELARPD HEBBEN OF GESTOPT ZIJN MET LARP

1) Welke rol speelt fantasie in jouw leven?

2) Stel je je wel eens voor dat je iemand anders bent, bijvoorbeeld een beroemdheid of een filmpersonage? Waarom kies je voor die persoon? (Heeft hij of zij bijvoorbeeld iets bereikt dat jij zelf zou willen bereiken of leeft hij of zij jouw ideale leven?)

3) Iedereen heeft wel eens de behoefte om weg te breken uit de sleur van het dagelijks leven. Film, muziek, sport en computerspelletjes kunnen allemaal middelen zijn om dit escapisme te bereiken. Voel jij wel eens eenzelfde behoefte en hoe bevredig je die? Ga je daar wel eens te ver in?

In ieder geval hartelijk bedankt!

Afgelopen donderdag huilde ik tranen met tuiten om achtereenvolgens een verrotte aubergine en daarna een ontplofte magnetron. En dat is natuurlijk een beetje kinderachtig, maar er dient wel aangemerkt te worden dat eerder die week ook onze keramische kookplaat al de geest had gegeven en dat die aubergine (samen met wat halflauw gehakt) het enige eten was dat we op dat moment in huis hadden. En ik stikte van de honger.

Gelukkig deed Jan op dat moment wat iedere koene ridder doet wanneer de jonkvrouw aan zijn zijde het begeeft. Hij hield het hoofd koel, ging op jacht naar een nieuwe aubergine en nam me vervolgens mee naar de IKEA, wat de moderne uitvoering is van een hol met een draak en een kist met goud, maar dan met ballenbad en klantenservice (en de kist met goud moet je zoeken onder de naam 'køtkløtekøst' of iets anders in schunnig Zweeds). Over drie weken zijn we dan ook de trotse bezitters van een nieuwe kookplaat, een nieuwe combinmagnetron en een afzuigkap die niet triomfantelijk vieze lucht terugspuugt in je gezicht. Tot die tijd doen we creatieve dingen met ons eten. We kijken niet voor niets dapper Survivorman op tv.

En met zulke ontberingen in het achterhoofd is het helemaal kinderachtig om te gaan huilen om een aubergine of een combimagnetron of een kookplaat, of dat allemaal tegelijk. Maar ik kan er niets aan doen. Ik ben een verwend kind dat is opgegroeid met centrale verwarming en computers en wasmachines en stomme elektrische apparaten moeten het ook gewoon doen. Bovendien is er weinig geestdodender dan witgoed scoren in de voorgebakken vrolijkheid van een Zweedse multinational. Geef me dan liever een draak.

AllerPOEZELIGSTE onderdanen van Dorestad,

Ik doe u dit korte schrijven toekomen omdat Mij ter oren en ogen is gekomen dat meer dan eens, wanneer de beginselen der Camarilla en de heilige zes Tradities ter sprake komen, al wat Mij lief is wordt beantwoord met luikende oogleden of, nog veel vaker, weinig flatteuze blikken van onbenullige verbazing.

Een rondje buurten langs Europese Prinsen bevestigt Mijn vermoeden wat betreft de stupiditeit en goudvisaandachtsspanne van het kroost van deze eeuw (al betreden Wij in het gissen naar een oorzaak, grond van enige disharmonie. Waar Ik veronderstel dat de trein het ras der mensen en verwanten tot ongekende hoogte van stompzinnigheid heeft gedreven, houdt Prins Morticia Misericordia van Domein Zottegem (die eigenlijk Truitje heet, maar daar op straffe van onverwijlde vernietiging, niet graag aan herinnerd wordt) het op de radio en oordeelt Prins Uli van Düsseldorf dat het allemaal niet zo uit de hand zou zijn gelopen als we Julius Maggi en zijn pakjessoep al gelijk in 1885 de nek om hadden gedraaid).

(Mentale kanttekening voor Mezelf: Uli zag er in traditioneel leren broekpak weer on-ge-kend heet uit en heeft toegezegd graag weer eens informeel te willen stoeien met Mijn dominate tegen Zijn protean. Lucy verder laten overleggen met Heidi + bellen met de Raad dat Ik volgende week de griep heb).

In ieder geval.

De Prinsen van Europa zijn bereid voor deze ene keer schappelijk te zijn en de stupiditeit van de nieuwe generatie tegemoet te komen en in een vruchtbaar overleg gekomen tot een herformulering van de Tradities die u hopelijk zal welgevallen. Losjes geïnspireerd op de geometrisch zeer simplistische weergave van het knaagdier dat halverwege het huidige centennium ongekende populariteit genoot, doe Ik u bij deze de nieuwe Tradities toekomen.

Ingaande vanaf het komende Elysium worden deze als bekend verondersteld en zullen 'huh?', 'wat zeggie?' en andere vormen van mentale incontinentie niet langer als excuus kunnen worden aangewend. Iets met Lextalionis-formulieren enzo.

Met Koninklijke Kusjes
Van jullie favoriete monarch,

Laurentia van Haeften

Bijlage:

De Heilige Grondbeginselen
Van de Camarilla

(Voor Dummies)

Als ik later groot ben
En woon in een Domein
Dan leer ik de Tradities
Die best belangrijk zijn

Traditie 1: Mas-ke-ra-de

Voor mensen zijn vampieren
Een soort van Sinterklaas
Laat ze dat ook geloven
Dan blijven we de baas

Traditie 2: Do-mein

Huisje, boompje, beestje
Al ben je zelf antiek
Een vampier zonder huis
En hypotheek raakt in paniek

Regel dus die zaken
Speel goede buur en gast
En meet terloops of buurman Piet
Ook in de vriezer past

Traditie 3: Na-ge-slacht

Zo in je dooie eentje
Met je prestatiedrang
Krijg je vroeg of later
Last van nesteldrang

Maar hou het liefst hormonen
Een beetje in bedwang
De Prins doet consultatie
Geen babypieropvang

Traditie 4: Ver-ant-woor-de-lijk-heid

Nageslacht is reuzeleuk
Voor heel beperkte tijd
Vooral als piers gaan puberen
Tot in de eeuwigheid

Dus leer u kroost de regels
Loop niet het riscio
Op een familiejaarkaart
Voor een zonnestudio

Traditie 5: Gast-vrij-heid

Op doorreis of op kamers
In een vreemde stad
Bel altijd eerst de Prins en
Veeg je voeten op de mat

Traditie 6: Ver-nie-ti-ging

U mag elkaar niet slopen
Dat mag alleen de Prins
Die doet dat heel rechtvaardig
Of als het dinsdag is



P.s. Voor de liefhebbers: deel 1 van het geheime dagboek van Laurentia is nog altijd hier te vinden.