Share Next Entry
Het is zeg maar een soort van... improvisatietheater
Twin Peaks Lama
watzalikzeggen
Het begint bijna een soort levenswerk te worden, dus inmiddels leek het me wel eens leuk om dit met jullie te delen. Ik weet niet precies wat het is, behalve een uit de hand gelopen idee dat ooit begon als een klein stukje plot- en speeltips met de naam Larpen voor Dummies. Die bondigheid en flauwe titel is het inmiddels lang en breed gepasseerd (flauw omdat het impliceert dat ik precies weet hoe de hobby het best in elkaar zou moeten steken. En dat weet ik dus niet).

Het is nu al bijna een essay. En ik heb zo'n hekel aan essays over larp.

Ik noem het dan ook liever een benadering. Een benadering van larp gezien vanuit mijn vak als scenarist (en mijn meer amateuristische liefde voor theatersport). Het is niet echt een formule, meer een verzameling tips, met erg veel dank aan de drama-lectuur en -theorieën die ik me de afgelopen jaren eigen heb gemaakt.

Het is zeg maar een soort van improvisatietheater
- nuttige tips voor nieuwe & ervaren larpers -


Excuses voor eventuele spelfouten (er staan er vast genoeg in om een eigen leefcommune te gaan beginnen), die fix ik wel in een volgende versie. Voor nu ben ik vooral benieuwd of jullie hier ook maar enige praktische waarde aan hechten. Of dat het echt walla walla in de ruimte is. En als er dingen niet duidelijk zijn, dan hoor ik het ook graag. Ik bedacht me pas later dat praktische voorbeelden misschien hier en daar wel op hun plaats zijn.

Oh ja en dat laatste hoofdstuk dat komt er nog aan. Speciaal voor spelleiders en ander onaards gespuis. Maar nu moet ik eerst door met Bonifatius.
Tags:

  • 1
LOL... ik heb het nog niet gelezen maar ik vind vooral de werktitel erg leuk "Het is zeg maar een soort van improvisatietheater" dat is zo ongeveer exact mijn bewoording wanneer men vraagt naar je hobby en ik actief praktiserend larper was ;) Ik lees het wellicht zondag, nu moet ik weer verder want zondag wordt de bestelling op gepikt en dan moet het wel af zijn ;)

jou werktitel is hoe ik het interview met Funx begon :-) Het is altijd zo onder nul beginnen erover, terwijl het echt zo verdraait leuk is.

Nice! Voor zover ik snel heb gelezen: erg nuttig, en toch leuk en vlotjes leesbaar -- om de 1 of andere reden gaan die 2 nooit goed samen. :)

Straks eens goed doornemen. Oh en ik ben natuurlijk benieuwd naar het hoofdstuk voor onaards gespuis en ook spelleiders. :)

.. schreef ik, maar dat vond mijn computer eventjes van niet.

Een leuk stuk Olga!

Ik kan me eigenlijk in de meeste punten gewoon wel vinden.
Ik ben alleen benieuwd of mensen zonder theater-ervaring zo makkelijk de materie inkomen. Ik heb zelf heel lang geworsteld met het concept blokkeren totdat ik ervaarde wat nou een lekkere flow van spelimpulsen was en ik daarin mee kon gaan.

Veel van dit soort dingen leer je ook beter door het te ervaren en bespreken dan het daadwerkelijk te lezen. Misschien moet je een seminar "larpen voor dummies" beginnen. Mag ik dan sub-goeroe zijn?

I´m with glimmie. Heb je stuk even doorgelezen (ga ik natuurlijk nog wel vaker doen) en zie niet echt veel dat ik na een aantal gesprekken met jan en olga over larp nog niet wist. Maar weten, zien en toepassen zijn verschillende dingen. Ik weet dat je geen spel moet blokkeren, maar herken pas achteraf van anderen, en helemaal niet van mezelf, wanneer dat gebeurt. Op het moment zelf bn ik veel te druk met spelen. En hoewel er volgens mij meestal voldoende conflict in mijn karakterconcepten zit, komt dat er in het spel zelden uit. Hoe herken en voorkom je blokkeringen, hoe maak je actief gebruik van conflicten? En wat doe je als je dan nog steeds liever met je breiwerk op de bank zit?

Stiekem is dat natuurlijk een beetje waar ik vandaan kom: ik gaf theaterworkshops aan larpers en was eerst niet van plan zelf te gaan larpen :)

Sindsdien heb ik vaker gedacht dat het niet eens zo'n heel stom plan is om eens in de zoveel tijd met larpers te gaan theatersporten (of oefeningen in te voegen, standaard voor tijd-in). Je hebt gelijk dat het zelf doen veel beter voelbaar maakt wat je doet en waarom en hoe dat schadelijk kan zijn voor een scène. En ook nog op een leuke, grappige manier. En ook voor plotschrijven en personages maken werkt het het beste om gewoon te doen en daarna eens met iemand al die punten na te lopen. Begrijpen gaat inderdaad gewoon het beste door het te doen :) (maar goed, 'seminar' vind ik dan weer een heel vies woord, ik weet niet waarom :D)

@ Yvonneke. Ik denk dat iedereen dat heeft, tot op bepaalde hoogte. Uiteindelijk blijft dit onze hobby en zijn we geen A-klasse acteurs, dat is ook helemaal de bedoeling niet van de hobby. Iedereen maakt fouten, ik ook, al zit er 3000 pagina literatuur over het onderwerp in mijn hoofd. En volgens mij is dat helemaal niet erg. Er moet zelfs ruimte voor zijn.

Ik denk ook dat je je (in plaats van te denken dat je 'fout' bezig bent) bij jezelf af moet vragen wat je uit het spel wil halen. Ik ken mensen die het helemaal niet zo belangrijk vinden om op diep emotioneel vlak met andere spelers aan de haal te gaan. Er zijn mensen die het vooral een puzzel of butshobby vinden of het te gek vinden om de hele dag praktisch bezig te zijn met bepaalde dingen. Dat moet je dan ook van jezelf kunnen accepteren, dat dat is wat je schijnbaar aantrekt in de hobby.

Daarom wil ik dit ding ook geen regelset noemen of een formule. Het is vooral bedoeld voor mensen die heel erg graag het drama in hun spel willen verbeteren of die merken dat sommige dingen die ze verzinnen leuk zijn maar niet werken. Daarin kan ik hopelijk een beetje helpen ;)

Veel van wat ik doe is simpelweg min of meer aangeleerd in de afgelopen jaren en komt niet voor uit formele training, en hoewel ik mijn best doe een afwisselend palet aan karakters neer te zetten val ik toch vaak terug op een set 'core operational values' mocht ik in de clinch worden.
Een grote factor waar ik vooral mee rondloop is vaak baggage uit mijn achtergrond waar ik vaak te letterlijk mee omga en hierdoor potentieel spel blokkeer. Ik vermoed dat ik er veel aan ga hebben, en ik ga denk ik mijn huidige personages op mijn gemakkie 'reviewen' aan de hand van de vragen.

Ik heb daar zelf ook last van, van die 'core operational values' (wat een woord :D), de meeste larpers denk ik met ons. Ik kan tenminste, als ik in een larp om me heen kijk, inderdaad vaak zeggen: hé, dat is een typisch Piet-personage. Of: tja, ik had ook niet verwacht dat Joep iets anders zou spelen dan dat.

Zelf vind ik dat best een lastig probleem. Aan de ene kant moet je in een personage tot op zekere hoogte vasthouden aan wie je bent (ik beschouw mezelf tenminste niet als een dusdanig goede acteur dat ik iets kan spelen dat 180 graden tegenover mijzelf staat) en tóch tegelijkertijd een nieuw, fris en spannend concept toevoegen. Dat is echt lastig, maar toch probeer ik het wel. Ik wil toch graag dat mensen verrast zijn over wat ik doe, dan dat ze zeggen: "goh, daar heb je haar weer hoor".

Met Karijn heb ik ooit zitten brainstormen om met een groepje mensen dit probleem te bespreken en elkaar een uitdaging te geven. Om bijvoorbeeld eens tegen Joep, die altijd naar kwaadaardige daden neigende personages speelt te zeggen: verras me en speel eens een goedzak. Het is namelijk best moeilijk om bij jezelf 'jezelf' te ontdekken, om te zien wat die eigenschappen en karaktertrekken zijn waar je steeds op terugvalt. Volgens mij zou dat best een leuk experiment zijn (en wie weet faalt het knetterhard, maar dat is alleen maar leuk :D)

Da's op zich wel een hele goeie... moeten we echt over nadenken om dat gewoon een keer te doen.

Oh, mag ik in dat groepje? Ik heb ook wel het idee dat ik steeds ongeveer mezelf speel (is dat dan nog spelen? :P ). En een uitdaging in een echt veilige omgeving (dus een klein groepje en wellicht niet een heel weekend) lijkt me dan wel eens lekker.

Ik ben zelf geloof ik meer zo'n soep-kook of brei-in-het-kamp persoon dan echt een plothunter, butser of iemand die diep emotioneel spel gaat zoeken met anderen. Hoewel ik ook wel een emoplayer kan zijn, maar dat is stiekem toch ook wel ego-play...
Ik denk dat ik met mijn Ern personage al wel een hoop conflict heb bedacht, maar ik ben bang dat ik nog steeds niet genoeg inga op andermans input.

Ik was al bekend met de theorie (heb zelf ook een jaartje theatersport gedaan en heb Matthijs er veel over horen praten) maar nu nog de praktijk.

~Brenda~

Het is niet helemaal de bedoeling dat we met dat groepje gaan spelen (of alleen in dat groepje). Meer dat we (stel dat er eens een nieuw evenement is waar dit zou passen) van te voren een keer bij elkaar komen om personages voor elkaar te verzinnen of suggesties te doen. Een one-shot zou denk ik het meest ideaal zijn, omdat het dan niet erg is als het faalt, maar ook voor langlopende evenementen is het best een uitdaging. En het leuke is denk ik dat het een stuk minder eng is om dit met zijn allen te doen dan in je eentje.

Misschien heel raar, maar dit is ongeveer wat we de laatste paar weken bij mijn theatersporttraining hebben gedaan. In een soort "de vloer op"-achtig format, waarin iedereen juist die rol krijgt die ze geheel niet passen.

Ik mocht plots de gevoelloze klootzak uithangen die als deurwaarder een moeder en haar kinderen uit huis moest zetten. Erg confronterend maar ook erg leuk. Je krijgt gewoon echt steeds meer mogelijke rollen op je kapstop van persoonlijkheidsmogelijkheden.

Dus mag ik aanraden om gewoon een keer zulke rollen op papier te zetten en mensen gewoon opdrachten geven voor kleine scenes? Dan kun je experimenteren zonder dat je direct vast zit aan een one-shot en honderd mensen die tegelijk allemaal iets nieuws willen proberen en enige vorm van regie kunnen gebruiken.

Wow, dat is inderdaad een veel beter plan. En ook echt leuk om een dag te doen met mensen denk ik! :D

http://www.alice-in-wonderland.net/weblog/

(Anonymous)
Goed verhaal!

Ik merk bij mezelf duidelijk dat als ik te weinig doelgerichtheid in mijn karakter verwerk, het direct minder leuk speelt.
En bij beginnende spelers zie ik vaak dat hun achtergrond voornamelijk bestaat uit interpersoonlijk conflict, als in: 'ik haat uit principe alle elfen want die hebben mijn familie uitgemoord en dus moeten ze allemaal dood', wat zowel voor hen als voor hun medespelers niet speelbaar is.
Misschien kan er naast het stukje over blokkades ook iets bij over nadenken wat voor anderen geen leuk spel meer oplevert.

Ik vraag me wel af of beginnende spelers wat aan je verhaal hebben. Ik vermoed dat het vooral heel geschikt is voor mensen die al een aantal keer hebben gelarpt en die tegen dingen aan zijn gelopen die niet goed gingen. Dankzij jouw verhaal kunnen ze makkelijker de vinger op de zere plek leggen en dit aanpassen.

Lenny

Ik vind het heel erg goed, en nuttig.
De eerste helft, over het creeren van conflict en het maken van geloofwaardige personages bevatte voor mij weinig nieuws. Ik ben het eens met alles wat je schrijft. Maar het meeste ervan had ik zelf ook al eens bedacht, of ervaren, of gelezen.
Het deel over het samen spelen, over het voorkomen van blokkades, was voor mij veel leerzamer.
Het komt overeen met mijn eigen ervaringen, maar ik merk dat ik op dat gebied nog veel te leren heb. Het overkomt me nogal eens dat ik een goed personage bedacht heb, maar tijdens het evenement zelf te weinig aansluiting vind met andere personages. Dat ligt voor een deel aan de anderen (altijd fijn om anderen de schuld te geven van je eigen ellende), maar ook voor een belangrijk deel aan mij. Wat jij schrijft zou me wel eens heel goed kunnen helpen.

Heel goed dus.

Wat je nog zou moeten veranderen is de titel. Die dekt nog niet helemaal de lading, hoewel die al veel beter is dan je oorspronkelijke werktitel.
Ik vond "Larpen voor dummies" heel mooi klinken, maar het dekt absoluut de lading niet. Bij zo'n titel verwacht ik informatie over het vechten met rubber wapens, het aanschaffen van zo'n wapen, het maken van kostuums, het kiezen van skillpoints, en een lijst met Nederlandse larpverenigingen.
Die onderwerpen behandel je allemaal niet, en dat is ook terecht. Je kiest voor een invalshoek die past bij jouw vakgebied, en jouw vakgebied is drama. Alles wat daar niets mee te maken heeft laat je onbesproken.
Ik vind dat een heel goede keus. Het past ook bij jouw ambitie om van LARP meer te maken dan een gekostumeerd vechtspelletje.

Je stuk heet nu:
Het is zeg maar een soort van improvisatietheater
- nuttige tips voor nieuwe & ervaren larpers -

Dat eerste deel vind ik goed. Maar dat tweede deel: - nuttige tips voor nieuwe & ervaren larpers - suggereert nog steeds dat we tips krijgen over het kopen van wapens en het maken van kostuums.

Er zou inderdaad nog een stuk bij kunnen, maar dan mogelijk over dingen als transformatie, hoe kom je daadwerkelijk in een karakter, hoe ver kun je gaan? Wat mag, wat mag niet?

Er is denk ik best een algemene Nederlandse stijl van larpen. Dat is wel duidelijk geworden op sonsbeek. Conflictontwijken/polderen, praten, geen fysieke interactie, enige terughoudendheid in emotioneel spel..etc. Ik denk dat dat toch best interessant kan zijn om te beschrijven.

Maar dan wordt het meer een encyclopedia larpica?

Ik heb me daar zelf ook al vaker het hoofd over gebroken moet ik eerlijk zeggen. Allereerst vraag ik me af of dat echt een Nederlands probleem is. Ik heb nog nooit gelarpt in het buitenland en hoewel hier het 'polderpersonage' (iemand die zelf geen conflict inbrengt, maar wel tussen twee anderen in gaat staan om hun conflict te mollen, de soort eeuwige mediator en allemansvriend) wel redelijk vaak voorkomt.

Maar zelf denk ik altijd dat dat meer te maken heeft met een angst om écht te acteren en een personage te spelen dan iets anders. Ik weet nog dat ik het vier jaar geleden zo erg vond om Laurentia te moeten spelen. Het feit dat je ook onaardig moet zijn en soms mensen ontzettend tegen je in het harnas moet jagen voelde zo tegennatuurlijk. Maar over die grens moet je op den duur wel heen leren stappen, al ben je geen A-klasse acteur, je moet de ballen hebben om te zeggen tegen jezelf: "hier begint het evenement en wordt het theater en pas na tijd-uit is het voorbij". Dat geeft namelijk echt een ontzettende kick.

Dat is volgens mij dezelfde reden waarom mensen liever helden spelen dan losers, of een multi-class über-ik-kan-alles-personage dan een stotterende tovenaar die steeds zijn spreuken vergeet (hoewel ik dat laatste dramatisch gezien een veel leuker concept vind). Je moet een lijn kunnen trekken tussen jezelf en je personage, zonder je eigenwaarde en zelfvertrouwen te verliezen. Maar dat is erg moeilijk, zeker in deze leeftijdsgroep. Het slaat vaak door naar poezelige, zijïge personages die het met iedereen goed kunnen vinden of überklootzakkerige 'ik heb shit aan iedereen' loners, terwijl alle grijswaarden daartussen niet worden ingevuld.

Van een aantal Dummnoni spelers die ook in Engeland naar Dumnonni (andere spelling ja) gaan heb ik gehoord dat het wel degelijk anders is in het buitenland.
Nederlanders zijn inderdaad erg van het polderen, het 'maak mijn poppetje niet dood' en 'nee mijn kostuum mag niet vies worden of stuk gaan'. Dat schijnt bij Dumnonni in Engeland heel anders te zijn.

Ik ben toch wel een klein beetje trots dat ik wel losers speel/heb gespeeld. :) Maar helaas ben ik er vaak ook een van de anti-conflict beweging. Ben bang dat ik soms nog iets te veel erkenning en waardering zoek in het spelletje op de 'veilige' manier.

~Brenda~

Ik heb zitten denken, maar misschien ga ik dan veel te ver, dat je dit zou moeten combineren met andere stukken van andere schrijvers.
Je zou iemand iets kunnen laten schrijven over het gebruik van wapens, iemand anders zou iets kunnen schrijven over het maken van kostuums, iemand zou het zakelijk deel van larp kunnen beschrijven (hoe organiseer je zoiets, wat voor rechtvorm geef je aan je organisatie, en hoe ga je om met geld) en tenslotte zou iemand iets kunnen schrijven over regelsystemen. (hoe maak je een regelsysteem dat uitnodigt tot spel en niet belemmert, heb je uberhaubt wel een regelsysteem nodig, waarom wel en waarom niet)
Als je dan al die stukken samen zou voegen zou je eht een mooi volledig larp boek kunnen maken.
Dit stuk over het dramatisch aspect zou daarin een centraal onderdeel zijn.

Bovenstaande is door mij geschreven, maar ik was vergeten in te loggen.

Op zich vind ik dat helemaal geen slecht idee (hoewel dan wel inderdaad de nadruk zou moeten liggen op vernieuwing en verbetering denk ik, dus hoe maak je regelsystemen die roleplay maximaliseren of verbeter sfeer en decor en kijk eens verder dan alleen kamphuizen en kampeervelden als locatie), hoewel ik natuurlijk juist met dit verhaal mensen eens wil laten nadenken over het dramatische deel van larp.

Misschien heb ik een beetje een one-track-mind door mijn achtergrond, maar persoonlijk vind ik dat er wel eens wat meer aandacht mag komen voor het dramatische 'roleplay' aspect in larp boven het 'action'-gedeelte van coole wapens, het verzamelen van zo veel mogelijk skills in een regelsysteem, lemmies, belangrijke posities etc. Het is juist namelijk de roleplay die dan vaak wordt vergeten omdat mensen te druk bezig zijn met zichzelf en hun eigen puntjes en piemeltjes en dat wil ik in dit stuk ook een beetje voorkomen :D

Maar wie weet, misschien zijn er mensen die zich bezighouden met regelsystemen of organiseren op een hoger niveau en die daar wel eens wat over kwijt zouden willen. Ik ben wel benieuwd!

Mijn persoonlijke beleving is dat de kwaliteit van een larp staat of valt met de kwaliteit van de roleplay en de interactie.
Ik heb er helemaal geen moeite mee me een weekend tussen inferieure kostuums en goedkope wapens te bevinden als mijn personage in samenhang met andere personages maar uit de verf komt.
Een weekend met geweldigen aankleding maar slecht spel zou voor mij een ramp zijn. (en dan vooral als ik zelf slecht spel lever)

Wat dat betreft vind ik het dus echt goed dat je je focust op het dramatische aspect. Als we larp op een hoger niveau willen tillen zullen we het daar in eerste instantie van moeten hebben.

Maar ik vroeg me gewoon af; er zijn in Nederland natuurlijk al heel veel mensen bezig geweest met het maken en optimaliseren van regelsystemen. Meestal gebeurt dat op een vrij technische manier. In principe is het een soort wiskunde, je kwantificeert de eigenschappen van een object dat een personage symboliseert. Maar het doel van zo'n regelsysteem is natuurlijk om te komen tot creatief spel.
De vraag is; tot in hoeverre doet inspireert een regelsysteem inderdaad tot creatief spel, en tot in hoeverre belemmert het dat? En kun je dat sturen? Of moet je dat helemaal niet willen?
Al die mensen die zijn bezig geweest met regelsystemen moeten daar toch ideeën over hebben. Ik zou daar best wat over willen lezen.

Maar goed, dat is toch een ander gebied dan waar jij over schrijft. Ik vind jouw stuk, ook als op zich zelf staand stuk, heel nuttig.

Ik ga volgend weekend weer larpen. Mijn character is natuurlijk al gemaakt, en ik heb natuurlijk al uitgebreid nagedacht over wat hij wil en wat hem daarin belemmert. Toch ga ik voordat ik op vrijdagavond vertrek, je stuk nog eens goed doorlezen en kijken of ik het kan gebruiken om de interactie tussen mijn character en anderen te verbeteren.

Het stuk bij het dramaturgische houden lijkt mij verstandig. 1 onderwerp om zo het essay scherp te houden. Om nou ook verenigingen en andere larpzaken er in te verwerken wordt het een bont geheel. Organisatorische kwesties zou een eigen essay meer op zijn plaats zijn, omdat het andere bronnen heeft.

Ik heb het gelezen en vond het handig. Ik kan aansluiten bij het idee om er in te verwerken om blokkades te doorbreken. Want dit vind ik wel heel essentieel, maar is ook meteen het lastigste. Het is onbekend terrein inlopen en daar is een dosis lef voor nodig. Belangrijk is ook te weten wat het oplevert om het te doen.

De uitdaging om iets te spelen wat ver van me afligt lijkt me ook wel wat.

Ik vind het een mooi stuik. Het leest ook lekker (iets wat ook erg belangrijk is). Vooral de voorbeelden doen het goed voor mij.

Ik merk wel dat ik al een hoop doe. Bij veel van mijn personages worden de genoemde vragen beantwoord. Het probleem is dan weer wel dat ze bijna allemaal beantwoord worden. Vijf kantjes background is voor mij dan ook heel normaal. Handig voor mezelf om in het karakter te komen, maar niet altijd handig voor de spelleiding. Al doe ik wel m'n best er een aantal haken en ogen in te verwerken.

Blokeren is voor mij nog wel een probleem. Ik merk het meestal achteraf pas, als ik een evenement rustig overdenk. Tijdens het evenement ben ik veel te druk bezig met van alles en nog wat. Blokkeren bij mezelf herkennen en er wat aan doen is nog wel een probleem. Het bij anderen merk ik het wel (dat is altijd veel makkelijker).

Ik denk dat een middagje moeilijke personages spelen en met zijn allen een scene evalueren een hoop doet voor speelstijl en het herkennen van blokeren. Ik vind het iedergeval een puik idee.

Link werkt niet

(Anonymous)
Zeker na het lezen van alle commentaren, ben ik heel erg benieuwd naar dit stuk, maar de link doet het niet, ik krijg constant de mededeling dat de pagina niet geladen kan worden.

Heb overigens weer erg veel plezier met het doorlezen van je LJ

Liefs, Laura

  • 1
?

Log in