Share Next Entry
Het is zeg maar een soort van... improvisatietheater
Twin Peaks Lama
watzalikzeggen
Het begint bijna een soort levenswerk te worden, dus inmiddels leek het me wel eens leuk om dit met jullie te delen. Ik weet niet precies wat het is, behalve een uit de hand gelopen idee dat ooit begon als een klein stukje plot- en speeltips met de naam Larpen voor Dummies. Die bondigheid en flauwe titel is het inmiddels lang en breed gepasseerd (flauw omdat het impliceert dat ik precies weet hoe de hobby het best in elkaar zou moeten steken. En dat weet ik dus niet).

Het is nu al bijna een essay. En ik heb zo'n hekel aan essays over larp.

Ik noem het dan ook liever een benadering. Een benadering van larp gezien vanuit mijn vak als scenarist (en mijn meer amateuristische liefde voor theatersport). Het is niet echt een formule, meer een verzameling tips, met erg veel dank aan de drama-lectuur en -theorieën die ik me de afgelopen jaren eigen heb gemaakt.

Het is zeg maar een soort van improvisatietheater
- nuttige tips voor nieuwe & ervaren larpers -


Excuses voor eventuele spelfouten (er staan er vast genoeg in om een eigen leefcommune te gaan beginnen), die fix ik wel in een volgende versie. Voor nu ben ik vooral benieuwd of jullie hier ook maar enige praktische waarde aan hechten. Of dat het echt walla walla in de ruimte is. En als er dingen niet duidelijk zijn, dan hoor ik het ook graag. Ik bedacht me pas later dat praktische voorbeelden misschien hier en daar wel op hun plaats zijn.

Oh ja en dat laatste hoofdstuk dat komt er nog aan. Speciaal voor spelleiders en ander onaards gespuis. Maar nu moet ik eerst door met Bonifatius.
Tags:

  • 1
Ik heb daar zelf ook last van, van die 'core operational values' (wat een woord :D), de meeste larpers denk ik met ons. Ik kan tenminste, als ik in een larp om me heen kijk, inderdaad vaak zeggen: hé, dat is een typisch Piet-personage. Of: tja, ik had ook niet verwacht dat Joep iets anders zou spelen dan dat.

Zelf vind ik dat best een lastig probleem. Aan de ene kant moet je in een personage tot op zekere hoogte vasthouden aan wie je bent (ik beschouw mezelf tenminste niet als een dusdanig goede acteur dat ik iets kan spelen dat 180 graden tegenover mijzelf staat) en tóch tegelijkertijd een nieuw, fris en spannend concept toevoegen. Dat is echt lastig, maar toch probeer ik het wel. Ik wil toch graag dat mensen verrast zijn over wat ik doe, dan dat ze zeggen: "goh, daar heb je haar weer hoor".

Met Karijn heb ik ooit zitten brainstormen om met een groepje mensen dit probleem te bespreken en elkaar een uitdaging te geven. Om bijvoorbeeld eens tegen Joep, die altijd naar kwaadaardige daden neigende personages speelt te zeggen: verras me en speel eens een goedzak. Het is namelijk best moeilijk om bij jezelf 'jezelf' te ontdekken, om te zien wat die eigenschappen en karaktertrekken zijn waar je steeds op terugvalt. Volgens mij zou dat best een leuk experiment zijn (en wie weet faalt het knetterhard, maar dat is alleen maar leuk :D)

Da's op zich wel een hele goeie... moeten we echt over nadenken om dat gewoon een keer te doen.

Oh, mag ik in dat groepje? Ik heb ook wel het idee dat ik steeds ongeveer mezelf speel (is dat dan nog spelen? :P ). En een uitdaging in een echt veilige omgeving (dus een klein groepje en wellicht niet een heel weekend) lijkt me dan wel eens lekker.

Ik ben zelf geloof ik meer zo'n soep-kook of brei-in-het-kamp persoon dan echt een plothunter, butser of iemand die diep emotioneel spel gaat zoeken met anderen. Hoewel ik ook wel een emoplayer kan zijn, maar dat is stiekem toch ook wel ego-play...
Ik denk dat ik met mijn Ern personage al wel een hoop conflict heb bedacht, maar ik ben bang dat ik nog steeds niet genoeg inga op andermans input.

Ik was al bekend met de theorie (heb zelf ook een jaartje theatersport gedaan en heb Matthijs er veel over horen praten) maar nu nog de praktijk.

~Brenda~

Het is niet helemaal de bedoeling dat we met dat groepje gaan spelen (of alleen in dat groepje). Meer dat we (stel dat er eens een nieuw evenement is waar dit zou passen) van te voren een keer bij elkaar komen om personages voor elkaar te verzinnen of suggesties te doen. Een one-shot zou denk ik het meest ideaal zijn, omdat het dan niet erg is als het faalt, maar ook voor langlopende evenementen is het best een uitdaging. En het leuke is denk ik dat het een stuk minder eng is om dit met zijn allen te doen dan in je eentje.

Misschien heel raar, maar dit is ongeveer wat we de laatste paar weken bij mijn theatersporttraining hebben gedaan. In een soort "de vloer op"-achtig format, waarin iedereen juist die rol krijgt die ze geheel niet passen.

Ik mocht plots de gevoelloze klootzak uithangen die als deurwaarder een moeder en haar kinderen uit huis moest zetten. Erg confronterend maar ook erg leuk. Je krijgt gewoon echt steeds meer mogelijke rollen op je kapstop van persoonlijkheidsmogelijkheden.

Dus mag ik aanraden om gewoon een keer zulke rollen op papier te zetten en mensen gewoon opdrachten geven voor kleine scenes? Dan kun je experimenteren zonder dat je direct vast zit aan een one-shot en honderd mensen die tegelijk allemaal iets nieuws willen proberen en enige vorm van regie kunnen gebruiken.

Wow, dat is inderdaad een veel beter plan. En ook echt leuk om een dag te doen met mensen denk ik! :D

  • 1
?

Log in