Share Next Entry
Het is zeg maar een soort van... improvisatietheater
Twin Peaks Lama
watzalikzeggen
Het begint bijna een soort levenswerk te worden, dus inmiddels leek het me wel eens leuk om dit met jullie te delen. Ik weet niet precies wat het is, behalve een uit de hand gelopen idee dat ooit begon als een klein stukje plot- en speeltips met de naam Larpen voor Dummies. Die bondigheid en flauwe titel is het inmiddels lang en breed gepasseerd (flauw omdat het impliceert dat ik precies weet hoe de hobby het best in elkaar zou moeten steken. En dat weet ik dus niet).

Het is nu al bijna een essay. En ik heb zo'n hekel aan essays over larp.

Ik noem het dan ook liever een benadering. Een benadering van larp gezien vanuit mijn vak als scenarist (en mijn meer amateuristische liefde voor theatersport). Het is niet echt een formule, meer een verzameling tips, met erg veel dank aan de drama-lectuur en -theorieën die ik me de afgelopen jaren eigen heb gemaakt.

Het is zeg maar een soort van improvisatietheater
- nuttige tips voor nieuwe & ervaren larpers -


Excuses voor eventuele spelfouten (er staan er vast genoeg in om een eigen leefcommune te gaan beginnen), die fix ik wel in een volgende versie. Voor nu ben ik vooral benieuwd of jullie hier ook maar enige praktische waarde aan hechten. Of dat het echt walla walla in de ruimte is. En als er dingen niet duidelijk zijn, dan hoor ik het ook graag. Ik bedacht me pas later dat praktische voorbeelden misschien hier en daar wel op hun plaats zijn.

Oh ja en dat laatste hoofdstuk dat komt er nog aan. Speciaal voor spelleiders en ander onaards gespuis. Maar nu moet ik eerst door met Bonifatius.
Tags:

  • 1
Ik heb me daar zelf ook al vaker het hoofd over gebroken moet ik eerlijk zeggen. Allereerst vraag ik me af of dat echt een Nederlands probleem is. Ik heb nog nooit gelarpt in het buitenland en hoewel hier het 'polderpersonage' (iemand die zelf geen conflict inbrengt, maar wel tussen twee anderen in gaat staan om hun conflict te mollen, de soort eeuwige mediator en allemansvriend) wel redelijk vaak voorkomt.

Maar zelf denk ik altijd dat dat meer te maken heeft met een angst om écht te acteren en een personage te spelen dan iets anders. Ik weet nog dat ik het vier jaar geleden zo erg vond om Laurentia te moeten spelen. Het feit dat je ook onaardig moet zijn en soms mensen ontzettend tegen je in het harnas moet jagen voelde zo tegennatuurlijk. Maar over die grens moet je op den duur wel heen leren stappen, al ben je geen A-klasse acteur, je moet de ballen hebben om te zeggen tegen jezelf: "hier begint het evenement en wordt het theater en pas na tijd-uit is het voorbij". Dat geeft namelijk echt een ontzettende kick.

Dat is volgens mij dezelfde reden waarom mensen liever helden spelen dan losers, of een multi-class über-ik-kan-alles-personage dan een stotterende tovenaar die steeds zijn spreuken vergeet (hoewel ik dat laatste dramatisch gezien een veel leuker concept vind). Je moet een lijn kunnen trekken tussen jezelf en je personage, zonder je eigenwaarde en zelfvertrouwen te verliezen. Maar dat is erg moeilijk, zeker in deze leeftijdsgroep. Het slaat vaak door naar poezelige, zijïge personages die het met iedereen goed kunnen vinden of überklootzakkerige 'ik heb shit aan iedereen' loners, terwijl alle grijswaarden daartussen niet worden ingevuld.

Van een aantal Dummnoni spelers die ook in Engeland naar Dumnonni (andere spelling ja) gaan heb ik gehoord dat het wel degelijk anders is in het buitenland.
Nederlanders zijn inderdaad erg van het polderen, het 'maak mijn poppetje niet dood' en 'nee mijn kostuum mag niet vies worden of stuk gaan'. Dat schijnt bij Dumnonni in Engeland heel anders te zijn.

Ik ben toch wel een klein beetje trots dat ik wel losers speel/heb gespeeld. :) Maar helaas ben ik er vaak ook een van de anti-conflict beweging. Ben bang dat ik soms nog iets te veel erkenning en waardering zoek in het spelletje op de 'veilige' manier.

~Brenda~

  • 1
?

Log in